Robert Black nigdy nie znał swoich rodziców. Urodził się 21 kwietnia 1947 roku w Grangemouth, niedaleko Edynburga. Jego matka Jessie Hunter Black, 24-letnia panna, nie zgodziła się na danie synowi nazwiska ojca. Pracowała w fabryce zarabiając marne grosze. Nie była w stanie zapewnić wystarczających warunków by wychować małego chłopczyka. Jednak tuż po urodzeniu, zdecydowała się wychować dziecko. Kilkadziesiąt lat później, gdy Robert miał 40 lat tak wspomina ta decyzję podczas rozmowy z psychologiem Ray'em Wyre'm:

"Nie wiem czy tą decyzję wymusili na niej jej rodzice, ona po prostu mnie nie chciała. Nie wiem. Wychowywała mnie przez sześć miesięcy."

Po roku Jessie wyszła za mąż. Ona i jej mąż, Francis Hall wyemigrowali do Australii. Jessie urodziła tam czworo dzieci, jednak żadnemu z nich nie powiedziała, że mają przyrodniego brata. Jessie zmarła tam w 1982 roku. Oto jak wspomina ją siostrzenica Francisa, Joyce Bonella:

"Jessie nie chciała by ktokolwiek wiedział o jej dziecku ze stanu panieńskiego. Nawet nie wiem czy powiedziała komukolwiek, kto był ojcem tego chłopca."

Jessie zostawiła Roberta, wyjechała i nigdy się już z nim nie spotkała.

Gdy Jessie przygotowywała się do wyjścia za mąż, Robertem zaopiekowała się nowa rodzina. Jack i Margaret Tulip mieli po około 50 lat. Mieszkali w Kinlochleven, niedaleko Glencoe. Robert mieszkał tam do 11 roku życia. Jack Tulip zmarł, gdy Robert miał 5 lat. Niestety Robert nie ma żadnych wspomnień Jacka, jak też żadnych wspomnień dzieciństwa sprzed 5 roku życia. Może ma to związek z jakimiś przykrymi doświadczeniami, które miały miejsce, gdy Robert był noworodkiem. Ową niepamięć mógł też spowodować jakiś fizyczny lub psychiczny uraz doznany od nowego ojca - Jacka.

Sąsiedzi pamiętają Roberta jako ciągle posiniaczonego chłopca, jednak sam Robert nie pamięta, w jaki sposób do tego dochodziło. Nie przypomina sobie żadnego agresywnego zachowania ze strony Jacka. Czasem, gdy był niegrzeczny, Margaret zamykała go na klucz w jego pokoju, lub zdejmowała mu spodnie i majtki i biła go pasem. Straszono Roberta, że w nocy pod jego łóżkiem jest potwór, który czeka by go złapać. Miał również koszmary z wielkim włochatym potworem, mieszkającym w pełnej wody piwnicy. Po takich nocach budził się w mokrym łóżku, a to powodowało kolejne kary i bicie.

W szkole znany był jako "śmierdzący Robbie Tulip" - agresywny i samotny chłopiec. Jego kolega, Colin McDougall wspomina go jako samotnika z tendencjami do znęcania się nad innymi. Dlatego też Robert prawie nigdy nie bawił się z rówieśnikami. Wolał towarzystwo młodszych kolegów, nad którymi mógł łatwiej panować.

"Mieliśmy z kolegami gang. Ale Robert wolał mieć swój gang. W jego gangu zawsze byli chłopcy młodsi od nas o kilka lat." (Colin McDougall)

Inny kolega, Jimmy Minners wspomina pewną sytuację, w której Robert pobił kalekiego chłopca.

"Dał temu chłopakowi niezły wycisk. Wyskoczył na niego na mostku, gdy tamten szedł do szkoły. Robert uderzył go pięścią a potem kopał bez żadnego powodu."

Nagła, dziwna gwałtowność skierowana przeciw tym młodszym chłopcom... To było typowe zachowanie młodego Roberta Blacka.

Z roku na rok Robert stawał się coraz bardziej agresywny. Kompletnie nie respektował jakichkolwiek autorytetów. W czasie gdy mieszkał razem z panią Tulip, Robert nie wpakował się w żadne większe kłopoty. Co prawda, często bił się z chłopcami, znęcał nad młodszymi kolegami, ale wszystko kończyło się tylko na naganach i upomnieniach.

Równie wcześnie Robert rozpoczął eksperymenty związane z własną seksualnością. Po wielu latach wciąż pamiętał swoje pierwsze doświadczenia polegające na wkładaniu do odbytu różnych przedmiotów. Pierwszy raz zrobił to w wieku ośmiu lat. Używał do tego różnych rzeczy. Na początku były to jakieś metalowe przedmioty. W 1990 roku policjanci znaleźli zdjęcia Roberta przedstawiające owe odrażające praktyki. Na owych zdjęciach Robert wkładał sobie w odbyt np. nogę od stołu, słuchawkę telefoniczną, butelkę po winie. Policjantom wytłumaczył, że chciał sprawdzić jak głęboko może sobie te rzeczy włożyć. Robert pamięta też doskonale o innej fascynacji. Polegała ona na wydzielaniu kału na dłonie i rozsmarowywaniu go po swoim ciele. Zawsze tez miał dziwne uczucie, chciał być kobietą. Jednak jego zachowanie nie miało w sobie nic z kobiety. Po prostu nienawidził swojego penisa. Zamiast niego wolałby mieć pochwę.

Jednak Robert nie miał fantazji homoseksualnych. Tak samo wcześnie przypomina sobie pierwsze doświadczenia z płcią przeciwną. Gdy miał pięć lat, razem z jakąś dziewczynką rozebrali się i oglądali swoje tajemnicze miejsca. W wieku siedmiu lat, gdy uczęszczał do szkoły tańca, znacznie bardziej interesowało go zaglądanie dziewczętom pod spódnice niż nauka tańca.

W wieku ośmiu lat opiekował się córeczką sąsiadki. Rozebrał to dziecko i przyglądał się jej pochwie. Od tej pory te części ciała obsesyjnie zainteresowały Roberta.

Bardzo często zastanawiał się, co mógłby odkryć wewnątrz tych otworów. Tym zainteresowaniem można wytłumaczyć jego praktyki z odkrywaniem zawartości i możliwości swojego odbytu. Dla osoby, która nigdy nie znała swoich rodziców, nigdy nie miała styczności ze swoją prawdziwą matką odkrycie tej tajemnicy mogło mieć ogromne znaczenie. Robert odbyt kojarzył z czymś brudnym, czymś, co służy do wydalania nieczystości. Ta fascynacja wpłynęła na całe życie Roberta. Było ono "brudne" i "cuchnące" tak jak to, co było wydalane przez odbyt. Wszystko to tłumaczy wielkie zainteresowanie owymi "brudnymi" częściami ciała w jego dorosłym życiu.

Margaret Tulip zmarła w 1958 roku. Była to najgorsza rzecz, jaka mogła spotkać Roberta. Miał wtedy 11 lat i ponownie stracił matkę. Mimo że znalazła się para, która chciała zaopiekować się Robertem, skierowano go do domu dziecka niedaleko Falkirk. To właśnie tam jego wciąż narastające zainteresowanie pochwą skierowało go ku pierwszej zbrodni. Fascynacja tajemnicą narodzin, tym, co może nosić w sobie pochwa, została bardzo rozbudzona po stracie drugiej matki. W wieku 12 lat Robert dokonał pierwszej nieudanej próby gwałtu. Tak wspomina tamto wydarzenie:

"Razem z dwoma innymi chłopcami zaprowadziliśmy pewna dziewczynę na pole. Tam zdjęliśmy jej majtki, podciągnęliśmy spódnicę i próbowaliśmy włożyć penisa do pochwy."

Gdy to im się nie udawało, zadowolili się samym dotykaniem pochwy dziewczyny. Gdy Wyre spytał Blacka czy dziewczyna zgodziła się na to wszystko, odparł:

"Zmusiłem ją do tego, wiesz jak."

Po tym incydencie postanowiono przenieść młodego Roberta do innego zakładu, znacznie lepiej pilnowanego. Zakład miał być oczywiście tylko dla chłopców.

Robert wylądował w Red House, w Musselburgh. Przebywał tutaj jako brutal i potencjalny gwałciciel. Wszystko się wokół Roberta zmieniło. Przez rok, może dwa lata był wykorzystywany seksualnie przez pracownika zakładu. Gdy jakiś wychowanek opuszczał zakład musiał znaleźć kolejną osobę, która zaspokajałaby pedofila. Takim właśnie sposobem zarekomendowano Roberta Blacka. Oto jak Robert wspomina to wszystko podczas rozmowy z Ray'em Wyre'm:

"Wsadził mi swojego penisa do ust, potem go dotykał... Raz próbował odbyć ze mną stosunek, jednak nie mógł osiągnąć erekcji."

Robert już wcześniej, zanim trafił do tego zakładu, utożsamiał seks z dominacją i poddaniem się. Teraz tylko to przekonanie wzmocniło się. Teraz, będąc ofiarą przekonał się, co czuje ofiara i agresor. Robert doszedł dzięki temu do wniosku, że powinien otrzymać wszystko, na co ma ochotę, bez względu na to, co czuje osoba wykorzystywana.

W międzyczasie Robert dostał się do szkoły średniej. Był dobrym uczniem. Najbardziej interesowało go uprawianie sportów, zwłaszcza amerykański football, pływanie i atletyka. Swoje zainteresowanie pływaniem rozwijał również później. W wieku 20 lat pracował jako ratownik na basenie. Wykonując tą pracę zaspokajał swoje pedofilskie skłonności.

Będąc wychowankiem zakładu Red House często bywał w niedalekim Portobello. Znajdowały się tam dwa duże baseny, na których doskonalił swoje umiejętności pływackie.

Po 20 latach, mała dziewczynka Caroline Hogg została uprowadzona z Portbello. Później została zamordowana. Dom Caroline znajdował się niedaleko obu basenów.

W lecie 1962 roku dzięki pomocy lokalnych władz Robert dostał pracę chłopca na posyłki. Opuścił także zakład Red House. Miał wtedy 15 lat. Wynajął pokój w Greenock, na obrzeżach Glasgow. Robert przyznaje się, ze w tym czasie molestował około 30-40 dziewczynek. Oto co powiedział na ten temat Ray'owi Wyre'owi:

"Czasem spotykałem dziewczynki w mieszkaniach do których miałem coś dostarczyć. Siadałem, rozmawiałem z nimi kilka minut. Potem zaczynałem ich dotykać. Czasami się udawało, czasami nie."

Żadne takie zachowanie nie zostało oficjalnie zgłoszone. Dopiero po roku zgłoszono lubieżne zachowanie w stosunku do młodej dziewczyny. W zasadzie powinno to być oskarżenie o próbę morderstwa. Robert miał wtedy siedemnaście lat. Ta dziewczyna byłą od niego siedem lat starsza. Poznał ja w parku. Zapytał, czy nie chciałaby zobaczyć z nim kilka kotków. Dziewczyna zgodziła się. Zaprowadził ją do opustoszałego budynku.

"Wprowadziłem ja do środka, przewróciłem i zacisnąłem ręce na jej gardle. Chyba ja troszkę przydusiłem, była nieświadoma. Gdy się uspokoiła, zdjąłem jej majtki, rozwarłem nogi. Jej pochwa była teraz rozwarta. Wsadziłem w nią palec."

Gdy dziewczyna leżała na ziemi Robert masturbował się nad nią. Wcale nie przeszkadzało mu to, że dziewczyna jest nieprzytomna. Wręcz przeciwnie. Jeszcze bardziej go to podniecało. Gdy skończył, zostawił ja leżącą na ziemi. Nie zastanawiał się nad tym czy dziewczyna jest martwa. Na szczęście dziewczyna ocknęła się. Znaleziono ja na ulicy krwawiącą, płaczącą i zażenowaną.

Sprawa trafiła do sądu. Werdykt był zdumiewający. Robert został tylko upomniany. Psychiatrzy orzekli, że ten czyn był pierwszym i jedynym, i nie ma najmniejszego wpływu na zdrowie psychiczne podejrzanego. Po niedługim czasie Robert próbował zgwałcić kolejną dziewczynę. Inna jego ofiara zmarła od poniesionych obrażeń. Wciąż molestował kolejne dziewczęta. Wszystko czynił bezkarnie.

Inne służby uznały ową próbę morderstwa jako coś znacznie groźniejszego niż wskazywał na to raport psychiatrów. Robert został przeniesiony do Grangemouth. Tam miał zacząć nowe życie. Dostał pracę na budowie. W tym mieście też poznał swoja pierwszą i jedyną prawdziwą dziewczynę, Pamelę Hodgson. Bardzo zaangażował się w ten związek. Nawet po wielu latach pamiętał, jak wielkim wstrząsem dla niego był list od Pameli, w którym informowała go o końcu ich znajomości. Prawdopodobnie Pamela usłyszała plotki o Robercie i jego dziwnych praktykach seksualnych. Jednak bardziej prawdopodobne wydaje się, że sama zaczęła tych praktyk doświadczać.

Gdy w 1992 roku Robert stanął przed sądem oskarżony o morderstwo trzech małych dziewczynek, zeznając, starał się oczyścić Pamelę z jakichkolwiek podejrzeń.

"Powiedzcie Pameli, że to nie jej wina. Ona nie ma z tym nic wspólnego."

W ten sposób Robert dawał do zrozumienia, jak bardzo zdruzgotało go rozstanie z Pamelą. Właśnie to zmusiło go do morderstw.

Robert został zmuszony do opuszczenia Grangemouth, mimo że spotykając się z Pamelą nie molestował żadnych dziewczynek. Przynajmniej on tak twierdził. Jego fascynacja małymi dziewczynkami i ich pochwami była silniejsza. W czasie gdy spotykał się z Pamelą może jedynie owe fascynacje nie były tak często wprowadzane w życie. W 1966 roku kolejna ofiara Roberta stała się 9 letnia dziewczynka. Była to wnuczka właścicieli domu, w którym Robert wynajmował pokój. Wszystko potoczyło się jak zwykle. Robert najpierw zaczął rozmawiać, potem usiadł blisko dziewczynki. W końcu zaczął ją dotykać, wsadził palce w pochwę dziewczynki. Oczywiście rodzice dowiedzieli się o wszystkim, jednak nie wezwali policji. Rodzice uznali, że dziewczynka przeszła zbyt wiele. Robert musiał opuścić mieszkanie.

Ponieważ w małych miasteczkach plotki szybko się roznoszą, Robert stracił pracę. Przeniósł się do Kinlochleven - miasteczka, w którym się wychowywał. Wynajął pokój u państwa, którzy mieli młodą córkę. I znów stało się to, co było nieuniknione. Dziewczynka miała 7 lat. Wszystko potoczyło się tak samo. Po pewnym czasie sprośne zachowanie Roberta wyszło na światło dzienne. Teraz Robert już nie miał tyle szczęścia co w Grangemouth. Rodzice dziewczynki wezwali policję. W 1967 roku Robert został skazany na rok pobytu w zakładzie poprawczym w Polmont, niedaleko Grangemouth.

Gdy opuścił ten zakład był już dość znany w Szkocji. Jego kartoteka policyjna tez była sporych rozmiarów. Postanowił wyruszyć na południe. Pojechał do Londynu. Unikał jakichkolwiek zachowań niezgodnych z prawem, jednak jego obsesja młodymi dziewczętami wciąż rosła, karmiona teraz pismami pornograficznymi. W latach siedemdziesiątych odkrył wiele tytułów, które były bardzo trudno dostępne. Większość z nich pochodziła z Amsterdamu, gdzie prawo było dość łagodne. Gdy 20 lat później policja przeszukała pokój Roberta, znaleziono setki magazynów pornograficznych zawierających głównie pornografię dziecięcą, oraz kilka porno taśm wideo. Gdy Ray Wyre spytał Roberta, co myśli na temat wieku tych dziewcząt ten odparł:

"Ktoś kiedyś powiedział mi bardzo mądrą rzecz. To moje motto - gdy są wystarczająco duże, są wystarczająco dorosłe."

Zaraz po przybyciu do Londynu Robert mieszkał w najtańszych hotelach. Zajmował się wszystkim, co przynosiło mu jakikolwiek dochód. Jego ulubionym zajęciem była praca na basenie. Uwielbiał przyglądać się małym dziewczynkom pływającym w basenie. W nocy włamywał się na teren basenu i pływał. Często podczas pływania wsadzał sobie w odbyt kij od szczotki. Nie minęło dużo czasu i Robert został oskarżony przez pewna dziewczynę za próby molestowania. Na szczęście nie został skazany, jednak stracił pracę na basenie.

Gdy nie pracował, uwielbiał grać w rzutki. Był całkiem niezłym graczem. Większość pieniędzy wydawał w barach, jednak nigdy się nie upijał, grał w różne gry, czasem wykonywał jakieś słabo płatne prace. Mimo częstych wizyt w barach nikogo tam nie poznał, był samotnikiem. Oto jak wspomina go właściciel pewnego baru, Michael Collier:

"Prze cały ten czas często bywał w moim barze, jednak nigdy nie nazwałbym go kolegą. Często grał w rzutki lub stał przy automatach do gry. Był dziwnym typem, często jego zachowanie irytowało innych gości, zwłaszcza kobiety. Nigdy nie mówił o sobie, o swoich zainteresowaniach, nigdy nie przyłączał się do żadnej rozmowy."

Były mistrz świata w rzutkach, Eric Bristow poznał Roberta na jakimś amatorskim turnieju:

"Robert był samotnikiem. Nigdy nie był widziany w towarzystwie kobiety. Nie był tego typu facetem. On po prostu regularnie przychodził do baru i grał w rzutki."

Eddiego i Kathy Rayson poznał w pubie, w Stamford Hill w 1972 roku. Zaczęli z nim rozmowę, Robert przyznał się, że szuka miejsca do mieszkania. Państwo Rayson mieli akurat wolny pokój na poddaszu i postanowili udostępnić go Robertowi. Eddie na początku nie był tym pomysłem zachwycony, ale Kathy uznała, że Robert to "duży mięczak" i nic się nie stanie, jeśli mu pomogą. Po krótkim czasie cała rodzina Raysonów polubiła Roberta. Zawsze w terminie płacił czynsz, wspólnie jadali obiady. Były tez okresy, że widywali się rzadko. Eddie traktował Roberta jak kogoś w rodzaju ojca, chociaż Robert nigdy nie rozmawiał na temat swojej przeszłości. W zasadzie nigdy nie mówił na swój temat. Syn państwa Rayson, Paul tak wspomina Roberta:

"Był trochę dziwny. Gdy dorastaliśmy przezywaliśmy go "śmierdzący Bob". Ale jako lokator był idealny. W zasadzie był kimś więcej niż tylko lokatorem, ale przyjacielem bym go nie nazwał. Nie był typem osoby, z którą chce się być blisko.

Robert był zagorzałym fotografem i czasem nazywano go David Bailey. Jedna z jego ulubionych rozrywek były spacery na plażę lub plac zabaw, gdzie bawiły się gromady dzieci. Nagrywał je na wideo lub robił zdjęcia.

W 1976 roku Robert podjął pracę kierowcy w firmie PDS. Miał dostarczać przesyłki na terenie Anglii i Szkocji. Była to wymarzona praca. Jako człowiek nie radzący sobie w życiu doskonale czuł się jako samotnik, za kierownicą. Pracował tam przez następne 10 lat. Pracodawcy musieli go jednak zwolnić, ponieważ Robert często powodował różnego rodzaju drobne stłuczki i firma wydawała mnóstwo pieniędzy na ubezpieczenia. Po krótkim czasie firmę kupili dwaj byli pracownicy i Robert znów został zatrudniony. Był bardzo dobrym i lubianym pracownikiem. Często brał długie trasy za kolegów, którzy woleli ten czas spędzać ze swoimi rodzinami. W czasie tych służbowych podróży Robert często robił sobie przerwę, aby odwiedzić Paula i jego rodzinę.

W bagażniku samochodu woził różne dziwne rzeczy, które służyły mu do masturbacji. Wkładał je sobie w odbyt fantazjując o małych dziewczynkach. Często w nocy przebierał się w dziewczęcy kostium kąpielowy, wtedy też się masturbował. Podczas rozmowy z Wyre'm Robert wspomina pewną sytuację. Po kilkunastu latach wciąż pamięta pewną siedmioletnią dziewczynkę. Zabił ją. Często wracał do miejsca, w którym ją zostawił. W końcu fantazje nie wystarczały. Przeważnie też w takich sytuacjach nie kończy się na pojedynczej zbrodni. Pierwsze morderstwo nigdy w pełni nie zaspokaja, zawsze trzeba zrobić to drugi, trzeci i następny raz.

Przypadek Roberta Blacka jest kolejnym, klasycznym przypadkiem zaniedbań z okresu dzieciństwa. Nigdy nie miał ojca, w bardzo młodym wieku stracił dwie matki, czuł się odrzucony, niekochany. Ciągle zmieniał miejsce zamieszkania. Wszystko to w pewien znaczący sposób tłumaczy jego późniejsze zachowania i fascynacje.

Było gorące popołudnie któregoś lipcowego dnia 1982 roku... Jedenastoletnia Susan Maxwell prosiła swoją matkę Liz, by ta pozwoliła jej pojechać na rowerze na boisko do tenisa. Miała tam bawić się ze swoją przyjaciółką Alison Raeburn. Liz obawiała się dużego ruchu ulicznego, dlatego pozwoliła córce pójść pieszo. Susan jeszcze nigdy nigdzie nie była sama. Państwo Maxwell mieszkali w Coldstream, małej angielskiej wiosce tuz przy granicy ze Szkocją. Boisko do tenisa znajdowało się po stronie angielskiej, około 2 mile od domu Susan. Wszyscy w okolicy znali się przynajmniej z widzenia, zwracali uwagę na obcych i małe dzieci.

Gdy minęły cztery godziny odkąd Susan wyszła z domu Liz zdecydowała się wyjść na spotkanie córce. Pomyślała, że po grze w tenisa Susan będzie bardzo zmęczona i przyda się jej pomoc. Jednak nigdzie nie było śladu Susan. Liz zadzwoniła dom matki Alison, jednak jej córka rozstała się z koleżanką w drodze do domu. Po pewnym czasie pan Fordyce, ojciec Susan, zawiadomił policję o zniknięciu jego córki.

Policja szybko zaczęła zbierać informacje. Dużo ludzi widziało Susan tego popołudnia. Byli to znajomi i obcy ludzie, którzy widzieli małą dziewczynkę, ubraną na żółto, z rakietą tenisową. Ostatni raz widziano ją na mostku, jakiś jard od granicy. Przechodziła tamtędy z kilkoma osobami, jedna nikt nie pamięta, co się z nią stało później. Nikt też nie zauważył momentu jej zniknięcia.

Trzeciego dnia o zniknięcia Susan policjanci zaczęli przeszukiwać okolicę. Do pomocy zgłosiło się ponad 2/3 mieszkańców Coldstream. Jednak nikt nie znalazł żadnego śladu. Rodzice dziewczynki ciągle prosili o pomoc w okolicznych mediach. Po około dwóch tygodniach, 13 sierpnia Liz i Fordyce wystąpili w audycji radiowej. Apelowali o jakiekolwiek informacje na temat ich zaginionej córki. Gdy wrócili do domu, czekający policjanci poinformowali ich o znalezieniu małej dziewczynki. Dokładniej, o znalezieniu ciała małej dziewczynki.

Człowiek nazwiskiem Arthur Meadows znalazł zwłoki Susan. Leżały w rowie, obok parkingu przy drodze A 518 prowadzącej do Loxley, 250 mil od miejsca zniknięcia Susan. Gdy rodzice dziewczynki chcieli zobaczyć jej ciało policjanci nie zgodzili się na to. Te dwa tygodnie były bardzo upalne, ciało szybko uległo rozkładowi. Właściwie zwłoki zidentyfikowano tylko po układzie zębów. Patolodzy sądowi nie byli w stanie podać przyczyny zgonu. Jedyna wskazówka było to, że Susan miała zdjęte majteczki. Fakt ten sugerował morderstwo na tle seksualnym, jednak nigdy nie było to oficjalnie stwierdzone.

Teraz jak najszybciej trzeba było znaleźć mordercę. Jeszcze raz przesłuchano osoby, które widziały Susan podczas jej pierwszej i ostatniej pieszej wycieczki. Wszędzie rozwieszano zdjęcia dziewczynki, przesłuchiwano mnóstwo ludzi z okolic miejsca odnalezienia zwłok. Przesłuchano kierowców z okolicznych firm transportowych. W pewnym momencie wydawało się, że jest jakiś trop. Niejaki Mark Ball zeznał, że widział małą dziewczynkę wyglądająca jak Susan. Siedziała w brązowym samochodzie marki Triumph 2000. Jednak zeznania Marka odrzucono po tym jak przesłuchano 19 tysięcy kierowców takich samochodów.

Po upływie roku śledztwo zbliżało się do zamknięcia z powodu braku jakichkolwiek śladów. Dokumentacja zawierała około 500 tysięcy ręcznie zapisanych stron. Policja znalazła się w ślepej uliczce. Jednak kolejne morderstwo ruszyło sprawę z miejsca.

8 lipca 1983 roku, Portobello. Ten właśnie dzień miał być niezwykle miłym dniem dla pięcioletniej Caroline Hogg. Po południu Caroline była na przyjęciu urodzinowym u swojej przyjaciółki. Po powrocie do domu na obiad, Caroline, ze swoją matką Annete, odprowadziła swoją babcię na przystanek autobusowy. Caroline i Annette wróciły do domu około siódmej wieczorem. Ponieważ nie było jeszcze późno, Caroline uprosiła matkę, by ta pozwoliła jej pobawić się jeszcze trochę na pobliskim placu zabaw. Nie było w tym nic niezwykłego toteż Annette zgodziła się na kilka minut zabawy. W Portobello, podobnie jak w Coldstream wszyscy się znali. Caroline wiedziała też, że ma nie rozmawiać z obcymi ludźmi, nie wolno jej było wchodzić do parku i do wesołego miasteczka.

O 19:15 Annette wysłała swego syna Stuarta by przyprowadził Caroline, która trochę się spóźniała. Jednak Stuart nigdzie nie znalazł swojej siostry. Wtedy na poszukiwania wyruszyła cała rodzina. Również nie znaleźli żadnego śladu Caroline. Przez godziną dwudziestą zawiadomiono policję. Okazało się, że wielu ludzi widziało Caroline, niektórzy tez widzieli ja w towarzystwie jakiegoś mężczyzny. Mężczyzna ten podobno obserwował Caroline na placu zabaw, potem widziano ich wspólnie w wesołym miasteczku. Ostatni raz widziano ich jak trzymając się za ręce opuszczali wesołe miasteczko.

Tak jak rok temu, policja szybko zorganizowała poszukiwania. Ponad 600 osób przeszukiwało okoliczne tereny. Po tygodniu już 2 tysiące ludzi szukało dziewczynki. Były to największe poszukiwania, jakie kiedykolwiek miały miejsce w Szkocji. Jednak nikt nic nie znalazł. Tak samo jak Susan, Caroline została wywieziona wiele mil na południe. Państwo Hogg tylko raz wystąpili w mediach. Był to program w telewizji. John Hogg błagał porywacza by oddał mu córkę. Annette zaczęła płakać.

Ciało Caroline znaleziono 18 lipca. Leżało niedaleko parkingu przy drodze A 444, prowadzącej z Northampton do Coventry. Miejsce to oddalone było około 300 mil od miejsca, w którym ostatni raz widziano dziewczynkę żywą i 24 mile od miejsca, w którym znaleziono ciało Susan. Znów nie ustalono przyczyny śmierci z powodu upałów, które bardzo przyspieszyły rozkład zwłok. Zwłoki zidentyfikowano po chustce na włosach i medalioniku. Tym razem motyw zbrodni był aż nadto wyraźny. Caroline była kompletnie naga.

Ze względu na podobieństwa w obu tych przypadkach, teraz w śledztwie brali udział policjanci z czterech okręgów. W sprawie morderstwa Caroline po raz pierwszy użyto do pomocy komputerów. Wszystkie notatki i akta od razu były wprowadzane do komputera. Akta dotyczące morderstwa Susan pozostały na papierze. Szukano teraz seryjnego mordercy. Robert Black zyskał przydomek 'rozpruwacz z Yorkshire'.

Rozpoczęto przesłuchiwania świadków z Portobello. Inna grupa zajęła się ustaleniem wszystkich numerów rejestracyjnych pojazdów podróżujących trasa A 444. Lokalne władze proszono o nadsyłanie list podejrzanych osób. Domy ludzi przebywających nocą w okolicach parku i wesołego miasteczka były gruntownie przeszukane. W końcu udało się znaleźć ważnych świadków. Państwo Flynn widzieli pewnego podejrzanego mężczyznę siedzącego z małą dziewczynką w błękitnym Fordzie Cortina. Przesłuchano 20 tysięcy kierowców posiadających takie samochód. Jednak niczego nie znaleziono.

Na początku 1984 roku policja była znów w martwym punkcie. Zebrano ogromne ilości informacji, jednak żadna z nich nie przyczyniła się do odnalezienia sprawcy tych zagadkowych morderstw.

Minęły 3 lata. 26 marca 1986 roku dziesięcioletnia Sarah Harper stała się kolejną ofiarą. Sarah mieszkała w Morley. Miejscowość ta znajdowała się bardziej na południe niż rodzinne miejscowości dwóch poprzednich ofiar. Około godziny dwudziestej, Jacki, matka Sary poprosiła ją by kupiła bochenek chleba w sklepiku na roku ulicy. Sklep znajdował się niedaleko mieszkania państwa Harper.

Właściciel sklepu doskonale pamięta, że Sarah kupowała u niego chleb i kilka innych rzeczy. Wyszła ze sklepu około 20:05. Dwie dziewczynki widziały, jak Sarah alejką na skróty wraca do domu. Wtedy dziewczynka zniknęła.

Jacki zaczynała się niepokoić. Sary nie było już blisko 20 minut. Pomyślała, że jej córka zatrzymała się gdzieś po drodze i posłała po nią jej siostrę Claire. Jednak Claire nie znalazła swojej siostry. Około 21 zawiadomiono policję. Rozpoczęto poszukiwania.

19 kwietnia David Moult był z psem na spacerze nad rzeką Trent w Nottingham.

"Zobaczyłem, że w rzece coś płynie. Myślałem ze to jakiś śmieć, jednak gdy przyjrzałem się lepiej zobaczyłem ciało."

David przyciągnął zwłoki do brzegu i zawiadomił policję. Lekarze sądowi doszli do wniosku, że to zwłoki Sary Harper. Dziewczynka żyła gdy wrzucano ją do rzeki. Podczas badania zwłok odnaleziono straszne ślady okrucieństwa. Jej pochwa i odbyt były bardzo brutalnie spenetrowane.

Ciało Sary zidentyfikował Terry Harper, ojciec dziewczynki, były mąż Jackie.

"To było gorsze niż się spodziewałem."

Hector Clark, oficer odpowiedzialny za śledztwo w tej sprawie nie brał pod uwagę jakiegokolwiek związku z poprzednimi morderstwami. Było znacznie więcej różnic niż podobieństwa. Susan i Caroline zostały uprowadzone w gorące lipcowe dni, miały na sobie letnie lekkie ubrania. Sarah natomiast zniknęła w marcu, ubrana była w zimowy skafander. Miasteczka Coldstream i Portobello są położone przy drogach przejazdowych. W tego typu miejscowościach często się bywa, przejeżdżając przez nie. Natomiast Morley jest miasteczkiem zupełnie innym. Wszystko to sugerowało, że morderstwa dokonał ktoś inny, mieszkający w pobliżu i znający okolicę.

Jednak istniało też kilka podobieństw. Ofiarami były małe dziewczynki, zręcznie uprowadzone i wykorzystane seksualnie. Ciała zostały znalezione w tej samej okolicy. Sarah przed śmiercią doznała większych cierpień niż poprzednie dziewczynki. Seryjni mordercy, którzy mordują by zaspokoić swoje pragnienia seksualne z morderstwa na morderstwo przeważnie są bardziej okrutni. Po pewnym czasie potrzeba coraz to nowych doznań, a to wiąże się ze zwiększoną brutalnością.

Teraz policja dysponowała już wielką komputerową bazą danych - HOLMES. Znajdowało się w niej wszystko, co było potrzebne do sprawnego przeprowadzenia śledztwa. Nazwiska podejrzanych, numery rejestracyjne ich pojazdów, adresy... wszystko to znajdowało się w jednym miejscu. Za pomocą jednego przycisku można było wszystko porównać i sprawdzić.

Mimo stosowania tak zaawansowanych technik policja niczego nowego nie odkryła. Bez względu jak pomocny był HOLMES, nic nie mógł zrobić, gdy w jego bazie nie było nazwiska mordercy.

Osiem miesięcy po morderstwie Sary zdecydowano się połączyć wszystkie trzy sprawy w jedną całość. Było to zadanie bardzo czasochłonne. Akta ze sprawy Maxwell nie były nigdy wcześniej komputerowo archiwizowane. Cały proces trwał 3 lata. W 1990 roku wszystko znajdowało się w komputerowej bazie danych.

Wszystko było przygotowane. Jednak nie było żadnej okazji by wykorzystać owe możliwości. Najlepsza okazją byłby kolejny atak mordercy. Policjanci chcieli złapać zbrodniarza, gdy ten uprowadzi kolejną dziewczynkę jednak zanim popełni morderstwo.

14 lipca 1990 roku w miejscowości Stow zniknęła kolejna ofiara. Sześcioletnia Mandy Wilson wyszła z domu do swojej koleżanki. Gdy szła ulicą, David Herkes, jeden z jej sąsiadów, zauważył jak obok dziewczynki zatrzymuje się samochód i otwierają się drzwi od strony pasażera. David akurat nachylił się nad swoją kosiarką do trawy,gdy podjechał ten samochód.

"Zdążyłem zauważyć jak stała z jakimś mężczyzną. Następnie mężczyzna poruszał się tak jakby chciał cos wepchnąć do auta. Wsiadł do samochodu i szybko zawrócił w stronę Edynburga."

David zapamiętał numery rejestracyjne tego auta i szybko powiadomił policję. Po chwili zjawiły się pierwsze policyjne wozy. Przez krótkofalówki podano dokładny opis poszukiwanego samochodu.

"Stałem i rozmawiałem z policjantem i ojcem dziewczynki. Opisywałem całe zdarzenie. Nagle zobaczyłem ten samochód. Policjant wybiegł na drogę by go zatrzymać. Kierowca wykonał gwałtowny skręt zanim się zatrzymał." - wspomina tamte wydarzenia David.

Oficerowie natychmiast zatrzymali kierowcę, który przedstawił się jako Robert Black. Oto jak wspomina tamten moment pan Wilson, ojciec Mandy:

"Krzyczałem do Blacka: 'To moja córka, co jej zrobiłeś, ty draniu!'. Ale on wcale nie reagował, nie wywarło to na nim żadnego wrażenia. Mógłbym go wtedy udusić, ale nie to wtedy mnie interesowało najbardziej. Gdzie moja córka, gdzie ona jest? Czy jest żywa, czy może już martwa? Podbiegłem do samochodu, za siedzeniem w stercie szmat wyczułem ciało. Nie potrafię opisać tego co czułem gdy rowzijałem te szmaty. Zobaczyłem jej czerwoną twarz. Była rozgrzana i brakowało jej powietrza. Była bardzo przerażona. Nie była w stanie nic powiedzieć nawet, gdy zerwałem jej taśmę zakrywającą usta."

Zanim Robert związał Mandy, zakleił jej usta taśmą i zawinął w szmaty zaczął dobierać się do niej.

"Zdjąłem jej majtki i zacząłem się przyglądać. Poczułem się jakbym zanużył palce w jej pochwę." (R. Black)

"Kiedy dojechalibyśmy do Galashiels prawdopodobnie rozebrałbym ja od pasa w dół. Rozwiązałbym ją i zdjął plaster z ust. Gdyby zaczęła krzyczeć zakleiłbym jej usta z powrotem." (R. Black)

"Wkładałby jej różne rzeczy do pochwy by przekonać się jak jest duża. Wkładałby też palce i penisa. Gdy spytałem go by podał przykład jakiegoś przedmiotu, który włożyły do pochwy wskazał na pióro, którym spisywałem jego zeznanie." (Wyre)

Gdy Wyre spytał Roberta jak mógłby zrobić coś tak okropnego tej małej dziewczynce, podczas gdy zapewniał, że kocha dzieci, Robert odpowiedział:

"Wcale o niej nie myślałem. Wiesz, nie zastanawiałem się, co ona musi przeżywać. Gdyby umarła, byłby to czysty przypadek."

Sytuacja, w której mała dziewczynka staje się tylko przedmiotem często miała miejsce w przypadku seryjnych morderców. Jednak w przypadku Roberta wydaje się, że nie chodzi tu o sadyzm, o przyjemność czerpaną z zadawania cierpienia innym. Tutaj dziecko było zabawką, przedmiotem eksperymentów. Właśnie to sprawiało, że Robertowi było wszystko jedno czy ofiara sprzeciwiała się temu czy nie.

Robert przyznał sie oficerom, którzy konwojowali go do Selkirk, że uprowadzenia były spowodowane rządzą krwi.

"Zawsze lubiłem małe dziewczynki. Nawet jako dziecko." (R. Black)

Powiedział też, że chciał spędzić z nią trochę czasu, może w Blackpool. Potem puściłby ją wolno.

Proces rozpoczął się 10 sierpnia 1990 roku. By złagodzić wymiar kary Robert mógł przyznać się do winy. Oskarżenie musiało udowodnić, że dziewczynka przetrzymywana w tych warunkach umarłaby w przeciągu godziny.

W opinii lekarzy Robert Black jest i będzie niebezpieczeństwem dla dzieci. Zadaniem obrony było maksymalne złagodzenie kary. W swojej mowie końcowej adwokat Roberta, Herbert Kerrigan podkreślił, że Black interesował się małymi dziewczynkami, jednak nigdy wcześniej żadnej z nich nie zaatakował. Zrobił to po raz pierwszy. Chciał tylko spędzić z Mandy trochę czasu. Nie miał zamiaru robić jej krzywdy, a już na pewno nie chciał jej zabić. Ponadto, Robert doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że jest zagrożeniem. Chciał wziąść udział w jakimś programie, który by mu pomógł.

Wszystkie argumenty obrony zostały przez sąd odrzucone. Sędzia uznał, że wszystko było dokładne zaplanowane. Nie była to żadna żądza krwi. To bardzo poważna sprawa. Robert Black został skazany na dożywocie. Jakiekolwiek odwołania i wnioski o wcześniejsze zwolnienie nie będą przyjmowane póki nie będzie pewności co do braku zagrożenia ze strony jego osoby.

Po uprowadzeniu Mandy Smith, Robert Black stał się pierwszym podejrzanym w poprzednich sprawach. Oto jak wspomina pierwsze spotkanie z Robertem pan Hector Clark:

"Powoli podniósł na mnie wzrok. Instynktownie poczułem, że to ten facet. Od samego początku byłem tego pewien. Wszystko mi o tym mówiło, nawet jego zapach. Poza tym że był łysy, wyglądał dokładnie tak jak go sobie wyobrażałem." (Hector Clark)

Jednak przeczucia i instynkt nie wystarczają by schwytać mordercę. Policjanci spędzają bardzo dużo czasu na analizowaniu zachowań morderców. Po pewnym czasie dochodzą do przekonania, ze znają już potencjalnego mordercę, wiedzą jak się zachowuje. Wiedzą jak będzie wyglądał. George Oldfield, szef grupy zajmującej się sprawą rozpruwacza z Yorkshire często mówił, że gdyby znalazł się w pokoju pełnym osób, wśród których byłby morderca, rozpoznałby go bez problemu. Jednak okazuje się, że nie jest to takie proste. Inny morderca, Peter Sutcliffe był przesłuchiwany dziewięć razy w czasie śledztwa trwającego pięć lat. Nikt go instynktownie nie rozpoznał.

Detektywi postanowili porozmawiać z Robertem. Rozpoczał już odsiadywanie dożywotniego wyroku, więc była szansa, że zacznie mówić o innych przestępstwach. Robert bardzo poważnie potraktował te rozmowy. Opowiadał bardzo szczerze o tym, czego dokonał. Dokładnie opisał jedyny dłuższy i prawdziwy zwiazek z kobietą, podzielił się również swoimi zainteresowaniami małymi dziewczynkami, opowiadał jak był molestowany jako dziecko, dokładnie opisywał swoje dziwne przygody z masturbacją. Gdy detektywi pytali o jego prace w przedsiębiorstwie transportowym nie odpowiadał. Nie odpowiadał także na pytania dotyczące tego, co robił w dniu uprowadzenia Caroline Hogg. Gdy tylko rozmowa schodziła na temat morderstw trzech małych dziewczynek, Robert Black po prostu milczał.

Policjanci musieli znaleźć niezbite dowody. Można było to zrobić tylko w jeden sposób. Detektywi musieli prześledzić ostatnie osiem lat życia Roberta Blacka. W przypadku jakiegokolwiek innego człowieka byłoby to zadanie prawie niewykonalne. Jednak Robert pracował w firmie transportowej. Wszystkie jego wyjazdy były dokładnie opisane. Sprawdzono dokładnie wszystkie firmowe raporty i rejestry. Wszystko to bardzo pomogło w poznawaniu przeszłego życia Roberta.

Policjanci musieli teraz ustalić, co Robert Black robił 30 lipca 1982 roku. Wtedy uprowadzono Susan Maxwell. W firmie Roberta okazało się, że wszelkie notatki dotyczące tras przejazdów ich kierowców zostały zniszczone miesiąc wcześniej. Taka była polityka owej firmy. Jednak pozostały dane dotyczące zarobków pracowników. Właśnie dzięki temu ustalono, że miedzy 18 lipcem a 4 sierpnia Robert był w trasie Londyn - miasteczko gdzieś w Szkocji.

Z kwitów za paliwo wynikało, że Black był na południowej stronie miasteczka Coldstream tuż przed zniknięciem Susan. Tuż po zniknięciu dziewczynki Robert opuścił miasteczko w kierunku północnym. Po powrocie do bazy Robert oznajmił, że wracając do Londynu wybierał mniej uczęszczane drogi. Wybrał drogę A50. Zwłoki Susan znaleziono w Staffordshire przy trasie A518, niedaleko drogi A50.

W podobny sposób "udowodniono" Robertowi morderstwo Caroline Hogg. Z notatek w firmie wynikało ze 8 lipca 1982 roku Robert miał dostarczyć przesyłkę do Piershill, miasteczka położonego milę od Portobello. Kwity za paliwo wykazały, że tankował w Belford. By dotrzeć do Piershill musiał przejechać przez Portobello. Lekarze sadowi ustalili, że morderca przetrzymywał Caroline około 4 dni. Nie można jednoznacznie ustalić kiedy dziewczynka zmarła. 12 lipca jej ciało zostało znalezione w okolicach miasteczka Bedworth. Robert tego samego dnia miał dostarczyć przesyłkę do tego miasteczka.

Podobnie ustalono okoliczności porwania Sary Harper. 26 marca Robert dostarczył przesyłkę w okolicy miejsca gdzie po raz ostatni widziano Sarę. Black również tankował paliwo przy trasie A453 prowadzącej do Nottingham. Tam też znaleziono zwłoki dziewczynki.

Dowody były niepodważalne. Przy okazji detektywi dowiedzieli się o innej sytuacji. 28 kwietnia 1988 15-letnia Teresa Thornhill wracała z przyjacielem z parku. Gdy tylko chłopak poszedł w swoją stronę obok Teresy zatrzymał się niebieski van. Wysiadł z niego mężczyzna. Zapytał Teresę czy umie naprawiać silniki. Dziewczyna zaprzeczyła i poszła dalej. Po chwili mężczyzna złapał ją i siłą wepchnął do samochodu.

"Nigdy nie zapomnę jego owłosionych rąk, spoconych dłoni, śmierdzącej podkoszulki. Chwycił mnie bardzo mocno, nie mogłam się wyrwać. Zaczęłam wzywać pomocy. Szukałam czegoś, czym mogłabym go uderzyć. Nie było niczego w zasięgu ręki. W końcu uderzyłam go między nogi." (Teresa Thornhill)

Udało jej się też zrzucić napastnikowi okulary. Zaczęła głośno krzyczeć. Na szczęście usłyszał to przyjaciel Teresy. Dziewczyna zaczęła się mocniej wyrywać, przybiegł jej kolega. Robert nie miał innego wyjścia jak puścić ofiarę i uciec.

Wtedy jednak nikt nie łączył ataku na Teresę z morderstwami małych dziewczynek. Podstawowa różnicą był wiek ofiar. Teresa była prawie dorosłą kobietą. Wyglądała na młodszą, była niska, miała dziecięcą figurę, bez makijażu. Nie wyglądała jak jej nastoletnie rówieśniczki. Gdyby wzięto to pod uwagę, z pewnością detektywi połączyliby te przypadki. Wtedy Teresa stałaby się bardzo ważnym świadkiem. Potrafiłaby opisać napastnika.

Pod koniec 1990 roku policja miała sporo poszlakowych dowodów przeciwko Robertowi. Jednak nie miała żadnego świadka, żadnego naprawdę ważnego dowodu. Robert też do niczego się nie przyznawał. Postanowili jeszcze raz przesłuchać Roberta. Tym razem przesłuchanie miało być bardziej stanowcze. Jednak Robert przez trzy dni odmawiał jakichkolwiek zeznań. Miał takie prawo i korzystał z niego. Szanse na wygranie procesu były nikłe, jednak zebrane dowody musiały wystarczyć. W maju 1991 roku oficjalnie powiadomiono o wszystkim sąd, który miał zadecydować czy rozpocząć kolejny proces. W kwietniu 1992 roku Robert Black był dziesięciokrotnie wzywany przed sąd.

Postępowanie sądowe trwało ponad dwa lata. W tym czasie udostępniono adwokatom wszystko, czym dysponowała prokuratura. 22 tony akt. Było tam wiele trudnych do rozwiązania nieścisłości. Morderstwa były popełniane na terenie dwóch krajów, w których obowiązuje inne prawo karne. Prokuratura chciała traktować morderstwa jako dzieło seryjnego zabójcy, obrona obstawała przy oddzielnym rozpatrywaniu tych przypadków. Wszystkie te nieścisłości i różnice zdań były dosyć szybko wyjaśniane. Wszystkim poza obrońcami zależało na szybkim doprowadzeniu do właściwego procesu.

Ponieważ większość ze swych zbrodni Robert popełnił na terenie Anglii tam też był sądzony. Proces rozpoczął się 13 kwietnia 1994 roku w Moot Hall w Newcastle. Główny oskarżyciel, pan John Milford starał się udowodnić, że morderstwo Susan Maxwell, Caroline Hogg i Sary Harper, oraz próba uprowadzenia Teresy Thornhill były dziełem tego samego człowieka; tą osobą był Robert Black. Nie przedstawiono żadnego niezbitego dowodu. Wszystko opierało się na dowodach poszlakowych, jednak bardzo silnych dowodach. Black był zawsze w tym samym miejscu i czasie gdzie uprowadzano dziewczynki. Był też w miejscach, w których znajdowano ich zwłoki. Wreszcie, Robert odsiadywał wyrok za uprowadzenie dziewczynki w 1990 roku. We wszystkich tych przypadkach okoliczności były prawie identyczne. I to bardzo obciążało Roberta.

Pan Milford bardzo podkreślał podobieństwa, które łączyły wszystkie te przypadki.

Wszystkie ofiary to młode dziewczynki.

Wszystkie ofiary miały na nogach tylko białe skarpetki.

Wszystkie uprowadzono z miejsc publicznych.

Susan i Caroline uprowadzono w gorące lipcowe dni.

Wszystkie były porwane przy pomocy samochodu. Susan i Sarah uprowadzono samochodami transportowymi.

Po uprowadzeniu ofiary były przewożone na poludnie.

Wszystkie ciała nosiły oznaki molestowania seksualnego. Susan Maxwell była bez majtek, Caroline Hogg znaleziono całkowicie nagą. Sarę Harper potraktowano z największa brutalnością.

Żadna z dziewcząt nie miała złamanych kości lub większych stłuczeń.

Susan i Sarah były rozebrane, następnie ubrane. Wszystkie ofiary były bez butów.

Napastnik nie starał się by ukryć ciała.

Wszystkie ciała znaleziono w tej samej okolicy, na obszarze 26 mil, pomiędzy Nottinghamsire, Staffordshire i Leicestershire.

"Morderstwa te są tak nietypowe, jest bardzo dużo podobieństw. Można śmiało stwierdzić, że popełniła je jedna osoba. I ta osoba jest Robert Black. Twierdzę, że Robert Black porwał każdą z tych dziewczynek, wykorzystał seksualnie, wywiózł daleko od miejsca uprowadzenia i zamordował." (Milford)

Black przyznał się do uprowadzenia Mandy Wilson. Uprowadzenie to było prawie identyczne jak uprowadzenia trzech dziewczynek. Na tej podstawie Robert Black został oskarżony o popełnienie trzech morderstw.

W tym momencie zadanie oskarżycieli było zakończone. Teraz wszyscy zastanawiali się jak Ronald Thwaites pokieruje obroną oskarżonego. Oskarżenie nie dysponowało jakimkolwiek niepodważalnym dowodem przeciwko Robertowi. Ale sam Robert nie miał alibi, którym mogła posłużyć się obrona. Nie było też żadnego innego podejrzanego. Thwaites miał trudne zadanie. Nie wypierał się tego, że Robert Black był niebezpiecznym zboczeńcem, jednak to automatycznie nie czyniło go mordercą.

Thwaites uważał, że Robert stał się kozłem ofiarnym. Policja nie miała żadnego podejrzanego. Bezskuteczne śledztwo trwało osiem lat. Gdy zatrzymano Roberta cały sztab detektywów zajął się analizowaniem jego życia. Ludzie ci często interesowali się sprawami, które w ogóle nie dotyczyły sprawy. Gdy w jego mieszkaniu znaleziono pornograficzne gazety, sędzia prowadzący sprawę uprowadzenia Mandy Wislon uznał Roberta za niebezpiecznego pedofila i wydał dożywotni wyrok. Sprawę przedstawiono w takim świetle, że nikogo to nie zaskoczyło.

"Robert całe życie interesował się małymi dziewczynkami. Później karmił swoje zainteresowania pornografią. Jest on odrażającym człowiekiem. Nie jestem tutaj by zapewniać o przyjaźni do tego człowieka, jednak nie znaleziono żadnych dowodów łączących go z morderstwami dziewczynek. Wszystko to tylko teoria. Sprawy te ciągnęły się już długo przed tym jak Robert został zatrzymany i przyznał się do porwania Mandy Wilson. Nie ma jakichkolwiek dowodów przeciwko Robertowi Blackowi." (Thwaites)

Mimo że nie było ewidentnych dowodów, istniało bardzo dużo poszlak łączących Roberta z morderstwami. Thwaites twierdził, że policja była na tyle pewna, że schwytała mordercę, że nie przyglądano się innym podejrzanym. W zasadzie nie szukano innych podejrzanych. Sam Robert Black nie mógł przecież pamiętać szczegółów wydarzeń które miały miejsce kilkanaście lat temu. Obrona wciąż przekonywała, że morderca lub mordercy dziewczynek pozostają na wolności.

Obrona powołała na świadków również osoby, które widziały ciemnoczerwone samochody w okolicach uprowadzeń. Sharon Binnie zeznała, że widziała czerwony samochód, mógł to być Triumph 2000, w tym samym miejscu, o którym wspominał Thomas Ball. Alan Day, Peter Armstrong, Joan Jones i jej mąż również widzieli wtedy ten samochód. Michelle Robertson, była wtedy małą dziewczynką, widziała dziwnego i śmierdzącego mężczyznę w niebieskim Fordzie Escortcie. Kevin Catherall i Ian Collins zeznali, że widzieli tego mężczyznę w czerwonym Fordzie. W zasadzie te zeznania nic nie wniosły do sprawy. Żaden z widzianych mężczyzn nie zachowywał się w sposób wyróżniający. Oni po prostu byli wtedy w okolicy miejsc uprowadzeń.

"Czy ktoś może udowodnić fakt, że molestowanie, którego dokonywał czasami oskarżony przerodziło się w mordowanie? To nie staje się samoczynnie, automatycznie. Oskarżenie pokazało tą sprawę bez ujawnienia największej tajemnicy. Tajemnica ta to brak dowodów przeciwko Robertowi Blackowi." (Thwaites)

We wtorek, 17 maja, zakończono przesłuchania. Teraz ława przysięgłych miała wydać wyrok. Rankiem 19 maja wszystko było ustalone. Robert Black został uznany winnym wszystkich zarzucanych mu czynów. Sędzia wydał wyrok dożywotniego więzienia.

Gdy wyprowadzano Roberta z sali sądowej ten odwrócił się i powiedział "Dobra robota, chłopcy."

Proces kosztował około miliona funtów. Robert będzie mógł starać się o wcześniejsze zwolnienie w 2029 roku. Robert Black nigdy nie przyznał się do winy. Nigdy też nie odpierał stawianych mu zarzutów, ponieważ jak twierdzi nie mógłby tego zrobić.