Galileusz, (Galileo Galilei), przyszedł na świat 15 lutego w
roku 1564, w Pizie we Włoszech, 2,5 godziny po wschodzie słońca.
W tamtych czasach nowonarodzonym dzieciom stawiano horoskopy – Galile-
usz też się tym potem parał, „dorabiał” sobie w ten sposób – dlatego znana jest
dokładna godzina narodzin. Pochodził z licznej rodziny. Jego ojciec był wybit-
nym człowiekiem, znawcą teorii muzyki, kompozytorem, muzykiem instrumen-
talistą. Za życia osiągnął on pewną sławę, zapisał się trwale w historii muzyki.
Był człowiekiem wszechstronnym – nie tylko światłym teoretykiem, biegłym
w matematyce, ale i człowiekiem zaradnym, potrafiącym zapewnić byt rodzinie.
Handlował wełną. Galileusz miał w ojcu pierwszego nauczyciela. Jeden z braci
Galileusza był muzykiem, podobnie jak jego trzech bratanków. W tym czasie
w Polsce zarówno na dworze królewskim (Władysław IV) jak i na dworach
magnackich (np. Radziwiłłów) kwitło życie artystyczne. Zatrudniano muzyków,
często właśnie z Włoch. Zarówno brat Galileusza, jak i bratankowie byli za-
trudniani na polskich dworach.
Gdy Galileusz był jeszcze bardzo małym chłopcem rodzina przeprowadziła się do
Florencji. W tamtejszej klasztornej szkole jezuitów uczył się
Galileusz.

Pod wpływem atmosfery klasztornej jako młody chłopiec wstąpił do
zakonu. Jednak w wieku 15 lat musiał na wniosek ojca porzucić życie
zakonne. Następnie w roku 1581 podjął studia na wydziale medycznym
uniwersytetu w Pizie. Niestety nie przejawiał żadnych zainteresowań
w tym kierunku. Poza tym nie był powszechnie lubiany wśród innych
studentów i uchodził za człowieka konfliktowego. Po jakimś czasie
jego zainteresowania zwróciły się w kierunku matematyki. Jednak nie
ukończył studiów. W roku 1585 porzucił naukę i zamieszkał we
Florencji. Tam zajął posadę nauczyciela. Mieszkał tam dopóty
dopóki żył jego ojciec. Gdy zmarł Galileusz zadecydował o powrocie
do Padwy. Miało to miejsce w roku 1592. Tam również rozpoczął
nauczanie. Nigdy nie założył rodziny, z konkubiną miał kilka
nieślubnych dzieci. Matka Galileusza do końca życia nie mogła się
pogodzić z takim postępowaniem syna, jednak nie miała na to wpływu.

Galileusz był człowiekiem niezwykle inteligentnym i twórczym.
Uchodzi za autora wielu wynalazków i rozpraw naukowych z dziedziny
filozofii i astronomii.

Pierwsza z prac Galileusza dotyczyła dynamiki ruchu. Analizując ta
pracę dostrzega się nieufność z jaką uczony pochodził do założeń
wprowadzonych przez naukę scholastyczną. Mianowicie Arystoteles
twierdził, że aby doszło do ruchu jakiegoś przedmiotu to najpierw
musi istnieć stałe źródło tego ruchu. Galileusz szybko doszedł do
wniosku, że może to być twierdzenie nieprawdziwe i zajął się
głębszym badaniem tego zagadnienia.

Wydaje się ,że punktem wyjścia do rozważań Galileusza były
obserwacje pocisków prowadzone przez balistyków. Wysunięty przez
nich wniosek, mówił, że pocisk porusza się w taki sposób, jakby na
jego ruch oddziaływała Ziemia. Wtedy Galileusz rozpoczął własne
obserwacje. Do tego celu wykorzystał dwa proste eksponaty, a
mianowicie kulkę i stół. Zauważył wtedy różnice w torach obu ciał
czyli kulki i pocisku.

Rezultaty tych doświadczeń pozwoliły mu na sformułowanie prawa
swobodnego spadania ciał. Miał o to miejsce w roku 1602.

Początek kolejnego etapu naukowej działalności Galileusza przypada
na rok 1609. Wtedy to do naukowca dotarła informacja dotycząca
zbudowania pierwszej lunety. Galileusz wziął się za budowę własnej
lunety, miała ona aż tysiąckrotne powiększenie. Od tego momentu
zajął się obserwacjami astronomicznymi. Szczególnym
zainteresowaniem obdarzył Księżyc. Odkrył, jak bardzo zróżnicowana
jest powierzchnia Księżyca. Wśród elementów ukształtowania
powierzchni Galileusz wyróżnił góry i doliny. Tym samym upadł
pogląd o doskonałości budowy ciał niebieskich. Przedmiotem jego
obserwacji była także Droga Mleczna. Mianowicie okazało się , że w
jej skład wchodzi dużo więcej gwiazd niż początkowo sądzono. Wyniki
swoich obserwacji opisał w dziele "Siderus nuncius". Książka ta
stała się bardzo popularna w wielu kręgach. Została przetłumaczona
nawet na język chiński. Szczególnie ważne wydawało się odkrycie
przez Galileusza obiektów, które obiegały Jowisza. Galileusz nazwał
je księżycami Jowisza, które krążą wokół planety tak jak to wygląda
w Układzie Słonecznym.

Te obserwacje zapoczątkowały szereg kolejnych odkryć. W roku 1611
Galileusz swoimi poglądami naraził się na konflikt z Kościołem
katolickim. Natomiast niedługo potem patronem uczonego został
książę Toskanii. Galileusz objął funkcję naczelnego matematyka i
filozofa. W roku 1612 wydał kolejne dzieło tym razem traktujące o
hydrostatyce.

Natomiast w nieco późniejszych listach Galileusz wyraził swoje
poparcie dla teorii kopernikowskiej. Tym naraził się Kościołowi
jeszcze bardziej i w roku 1616 podczas jego wizyty w Rzymie
wymuszono na Galileuszu przyrzeczenie o nierozpowszechnianiu teorii
Kopernika. Została ona bowiem wcześniej potępiona przez Kościół.

Nie został jednak publicznie oskarżony o herezję i prawdopodobnie
dlatego zbyt lekko potraktował całą sprawę. Do tego stopnia, że
jego kolejna praca, pod tytułem "Probierca złota" została przez
autora zadedykowana ówczesnemu papieżowi Urbanowi VIII. W pracy tej
Galileusz rozwodził się nad naturą komet.

Po śmierci patrona naukowca, jego los stał się bardzo niepewny. Po
jakimś czasie Galileuszowi pozwolono na analizę teorii
geocentrycznej i heliocentrycznej. Miał on jednak w podsumowaniu
wyciągnąć właściwe wnioski.

I tak właśnie doszło do powstania w 1623 roku "Dialogu o dwu
najważniejszych układach świata: ptolemeuszowym i kopernikowskim".
Podobnie jak i poprzednie dzieła tak i to cieszyło się dużym
powodzeniem. Jednak już po upływie pół roku od publikacji dzieła
dostało się ono pod sąd inkwizycji. I tym sposobem doprowadzono do
zakazu jego rozpowszechniania , a sam autor czyli Galileusz był
przetrzymywany w Rzymie. Galileuszowi zarzucano przede wszystkim
lekceważące podejście do ostrzeżeń Kościoła z roku 1916.

Skończyło się na tym, że dzieło Galileusza zostało wpisane do
indeksu ksiąg zakazanych po czym spalone na stosie. Galileusz,
któremu groziły tortury a nawet śmierć został jednak tylko
publicznie upokorzony i skazany na więzienie. To jednak nie
ostudziło twórczego zapału Galileusza. Kolejne swoje dzieło
opublikował już w roku 1634. Nosiło ono tytuł "Dialogi i dowodzenia
matematyczne z zakresu dwóch nowych umiejętności". Zawierało
rozważania dotyczące mechaniki. Ostatnim odkryciem Galileusza była
libracja Księżyca. Tymczasem mimo, że zakazany a może właśnie
dzięki temu "Dialog…" stał się bardzo popularny w wielu krajach
europejskich. W ostatnich listach , będących przejawem kpin
naukowca, twierdzi on, że jest zwolennikiem fizyki
arystotelesowskiej.

Galileusz cierpiał na zaćmę, której konsekwencją byłą utrata
wzroku. Śmierć naukowca nastąpiła w roku 1642. Dopiero w
październiku 1993 roku papież Jan Paweł II przyznał, że Kościół
popełnił błąd potępiając Galileusza.

Tymczasem w roku 1989 w kierunku Jowisza została wystrzelona sonda
Galileo. Po raz pierwszy wtedy dzięki niej świat zobaczył zdjęcia
księżyców Jowisza, odkrytych przez Galileusza.

Tak więc Galileusz swoimi odkryciami przerósł swoją epokę. Dzięki
temu jego wpływ na prace i odkrycia naukowe tych trzystu
pięćdziesięciu lat jest nie do przecenienia. Według opinii
Aleksanda Koyre nauka najbardziej skorzystała na jego koncepcjach
filozoficznych i teoretycznych. Natomiast dla niego doświadczenia
wykonywane przez naukowca nie miały większego znaczenia. Z tym
poglądem podjęli dyskusję inni naukowcy. Skłoniło to Stillmana
Drake'a do powtórnego przestudiowania wszystkich zapisków
Galileusza. Dzięki temu powstał nowy wizerunek Galileusza, jako
naukowca, którego modele doświadczeń dotyczące oddziaływań
grawitacyjnych mogłyby być stosowane i dzisiaj. I tak Galileusz
wszedł do grona najwybitniejszych fizyków z czasów zanim nastał
Newton.

Do kanonu nauki weszły cztery zasady metodologiczne , które mówią o
tym w jaki sposób należy podchodzić do zagadnień przyrodniczych.
Twierdził, że należy opierać się przede wszystkim na obserwacjach
doświadczalnych próbując następnie podejścia matematycznego. Tym
samym opowiadał się przeciwko wszelkim spekulacjom dotyczącym
zagadnień przyrodniczych, bez uprzedniego sprawdzenia
doświadczalnego.

Mimo, że od śmierci naukowca upłynęło już wiele lat nadal jest on
wdzięcznym tematem badań i rozważań wielu historyków nauki. Dzięki
swojej charyzmie i darowi przekonywania niewątpliwie przyczynił się
do uznania teorii kopernikowskiej jako jedynej i prawdziwej. Zdawał
sobie sprawę , jakie skutki będą miały jego odkrycia, które
znacznie wyprzedzały panujące wówczas poglądy. Był przy tym
człowiekiem odważnym i wiedząc o słuszności swoich teorii nie wahał
się prezentować ich publicznie mimo sprzeciwu środowisk
katolickich. Nic więc dziwnego, że naukowca w końcu spotkał los
heretyka i potępieńca.